Nuri Leflef ve Miras Markalaması

Bu teneke kutu modern pazarlamanın kurallarına tam yüz yıldır tek başına meydan okuyor. Evet. Nuri Leflef. Bilmeyenimiz ya da en azından bir kere bile görmemiş olanımız yoktur diye düşünüyorum. Pazarlamanın babası Philip Kotler çok açık bir şey söyler. Değiş ya da öl. Ama Nuri Lef'le kılığını kıyafetini hiç değiştirmeden neredeyse hiç reklam yapmadan inat yüz yıldır hala ayakta. Çünkü bir reklam ajansı yok belki ama sokaklarda gönüllü ordusu var. Boyacı sandıkları. Sayıları azalsa da hala oradalar. Ve hepsi Ortak bir demirbaş var. Sandık fırça ve Nuri Leflef. Bugün miras markalaması dediğimiz şeyin ders niteliğindeki örneklerinden biri. Sadece o da değil. Eti cici ve Cino, Ülker Çubuk kraker. Dikkat edin. Hepsinde ortak bir nokta var. Hedef kitleleri büyüdü. Yaşlandı. Yeni hedef kitleleri doğdu vesaire ama ambalajları, majör değişiklikleri reddetti. Çünkü o ürünü alan kişi sadece bisküvi veya boya satın almıyor. Romantik bir ifade gelebilir belki ama kendi çocukluğunu, o güvenli limanı satın alıyor. Eğer ambalajı değiştirirseniz o nostalji bozulur. O büyük haçar. Tropicandanın veya GEP'in ambalaj logo değiştirdiğinde yaşadığı hezimetler ortada. Tüketici ambalaj değişince kesin ürünün içeriğini de değiştirirler diye algılıyor. İşte Nuri Lef'le bu yüzden yüz yıldır benim, babamın ve dedemin bildiği o keskin kokulu Nuri Leble. Herkes sürekli yenilenmeye, daha çok reklama ihtiyaç duyarken gelinen noktada Nuri Neblek için en doğru strateji inatla esn kalabilmek bence. Çünkü bazı markalar raflarda duran bir ürün değil. Hafızamızda duran birer anıttır. Yirmi beş yıl önce Soba başında gazete sererek ayakkabılarımızı Nuri Leflef'le parlattığımız o güzel günleri özlemle.