Sanat Kara Para Aklamak İçin Nasıl Kullanılır?

Bazı şeyler anlatılmaz yaşanır belki. Ama bu hikaye biraz anlatırken yaşanılmış gibi. İki bin on üç yapımı The Wolf of Wall Street'ten bahsediyorum. Jordan Belfort'un gerçek hayatını anlatan film. Borsa manipülasyonları, küçük yatırımcıyı dolandırmak, lüks, şöhret, ahlaksızlık ve çöküş. Filmin ardından Oscar adaylığı gişe rekorları geldi ve her şey mükemmeldi. Ama birkaç yıl sonra başka bir başlık atıldı. Leonardo DiCaprio yolsuzluk davasında tanıklık yapacak. Neden mi? Filmin yapım şirketi Red Granite Pictures finansörlerden biri Jho Low. Ve iddiaya göre bu adam Malezya devlet fonu 1MDB'den milyarlarca doları çeşitli yollarla başka yerlere aktardı. O yolların içinde neler mi vardı? Sanat eserleri, film prodüksiyonları, doğum gününde hediye edilen Marlon Brando'nun Oscar heykelciği, bir Basquiat tablosu. Çünkü sanat para aklama için aslında mükemmel bir araç olabilir. Kıymeti kişisel, değeri tartışmalı, sınırı yok. Dilersen bir tabloya yüz milyon dolar biçebilirsin. Peki burada sistem nasıl işliyor? Elinde kirli bir para var. Parayı sanat eserine yatırıyorsun. Eser koleksiyonluk diye gösteriliyor. Sen belirliyorsun. Sonra başka birine satılıyor. Tertemiz bir yatırım geliri gibi. E tabii bu olaydan sonra olanlar oldu. Yargı süreci başladı. Mahkemede tanıklık yaptı. Hatta aldığı hediyeleri de iade etti. Bazı şeylerin değeri ölçülemez deniyor ya işte aslında birazcık orada başlıyor bu iş. Bir eser alırsın koleksiyonluk dersin. Kimse sorgulamaz. Kime kaç paraya nasıl satıldığı, tamamen flu. Bu öyle bir alan ki hem sanatsal hem de finansal. Ama aynı zamanda oldukça esnek. Değerin içeriğe değil, hikayeye olduğu bir sistem ve bu sistemin içinde kim ne yapıyor? Hangi sınır nerede çiziliyor? Bazen cevaplarda flu kalabiliyor.